Huib Klamer

Via het Maatjesproject krijgt een patiënt een vaste vrijwilliger, die ervoor zorgt dat ze samen leuke activiteiten gaan ondernemen. Maar ook op andere manieren kunnen vrijwilligers actief zijn.

Hieronder kunt u het verhaal lezen van Huib, die bijna elke zaterdagmiddag de bewoners van Berkenrode op Zon & Schild bezoekt.

‘Ik wil wel eens iets anders dan achter een bureau zitten’

Huib Klamer met mevrouw Ojemann

In het dagelijks leven is Huib Klamer (57) secretaris Levensbeschouwing en Ondernemen bij werkgeversorganisatie VNO-NCW. ‘Vanuit mijn werk ben ik al bezig met maatschappelijk ondernemen, maar dat is toch vooral met je hoofd en vanachter je bureau. In de Lions Club en in de parochie doe ik ook een beetje vrijwilligerswerk, maar ik was op zoek naar iets niet-bestuurlijks, iets mensgerichts.’

‘Oefening in ontmoeten’
‘Het vrijwilligerswerk bij Zon & Schild vind ik zo aardig omdat het een soort ‘oefening in ontmoeten’ is. Anderhalf uur op zaterdag is ook goed met je werk te combineren. Door de regelmaat in het contact, win je stukje bij beetje vertrouwen. Niet bij iedereen trouwens, je moet ook geen beloning verwachten. Maar ‘ík ben er gewoon’ is genoeg. De veelal oudere patiënten die ik bezoek, zitten hier al jaren. Hebben weinig bewegingsruimte, zitten steeds in dezelfde stoel, en toch kunnen ze nog lachen. Al duurt dat soms wel even. En dan besef je hoe gelukkig je zelf bent, het is goed om je eigen lot eens te relativeren. Het zou voor de samenleving goed zijn, als iedereen dit eens zag.
Ik doe dit nu een jaar, en heb ook al meegemaakt dat patiënten overleden. Zoals een mevrouw, juriste en schaakmeester met wie ik over Kortsnoi en Kasparov sprak. Ik ben eens op een avond bij een patiënte geroepen, die heel onrustig was, ze lag in bed, ik heb gewoon haar hand vastgehouden. Ik zie overigens niet op tegen gesprekken over levensvragen of levenseinde, mocht dat nog hier op mijn weg komen.’

Ondeugend
Op deze

zaterdag is Huib aan het lunchen met mevrouw Ojemann (83), die met olijke oogjes haar bezoekers monstert. Met smaak vertelt ze over vroeger. Dat ze coupeuse werd na haar opleiding op de 1e Amsterdamse Christelijke Nijverheidsschool voor Meisjes, in drie minuten mouwen inzetten en dan ging de lopende band weer verder. Hoe ze haar man, een dierenarts, leerde kennen in caf é Americain. Dat ze vier kinderen kreeg, de oudste twee met elf maanden er tussen en ook zo met de jongste twee. ‘Ik was zo vatbaar als de poezen’. Wel een toepasselijke opmerking voor een vrouw van een dierenarts. Dat ze ’s nachts door een open raam door een vleermuis in haar arm werd gebeten. ‘Ik moest wel een prik tegen hondsdolheid van de dokter en toen zei ik: maar dokter, ik ben al dol genoeg! Mijn kinderen vinden mij wel ondeugend…’

Contact met de buitenwereld
Met het maatjesproject onder leiding van Claudia Barneveld brengt de Symfora groep bewoners in contact met de buitenwereld. Vrijwilligers die minimaal een jaar maatje willen zijn of een afdelingsactiviteit willen begeleiden, worden met bewoners gematcht op hun kwaliteiten en interesses, zo beleven alle partijen er plezier aan. Samen knutselen, naar de sportschool, vissen, maandelijks naar de bioscoop, uiteten, jaarlijks naar de kerstmarkt in Keulen. Dit soort kleine dingen geven mensen het gevoel dat ze meetellen, onderdeel van de samenleving zijn.

Meer informatie over het maatjesproject? Vraag de folder aan via: (033) 4 609 867.

De belangen van mensen met een psychiatrische zorgvraag bepalen ons handelen.